قربانیان قتل عام 67: فرح اسلامی
مجاهد شهيد فرح اسلامی در سال 1342 در خانواده يی متوسط در ایلام متولد شد، همزمان با اوجگیری مبارزات ضد سلطنتی با مسائل سیاسی آشنا شد و از نوجوانی در تظاهرات شركت فعال داشت. پس از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی، از سال 1358 در ارتباط تشكیلاتی با انجمن جوانان مسلمان ایلام، هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران، قرار گرفت. مجاهد شهید علیرضا اسلامی درباره فعالیتهای خواهرش فرح، ازجمله در یادداشتهایش نوشته بود: «خواهرم فرح از همان سالهای 60 فعالیت سیاسی داشت. بعد از آ نكه (...) دستگیر شد، اطلاعاتیها و پاسدارها هراز گاهی به خانه ما می ریختند. فرح در این دوران با سایر بچه ها ارتباط داشت، او همیشه یادداشتهایی را كه معمولاً دورشان را با نوارهایی پیچیده بود، جاسازی می كرد و به من می داد تا برای سایر همرزمانش ببرم. چندبار پیش آمده بود كه من درحالیكه پیامهای او را می بردم با پاسدارها در خیابان روبه رو شدم و جاسازی و پیام فرح را از بین بردم. وقتی برمی گشتم و به او می گفتم كه زحماتش را ا زبین برده ام، اصلاً ناراحت نمی شد و با خوشرویی دوباره همه آن مطالب را از اول می نوشت. مدتی طول كشید تا فرح به من یاد داد كه نترسم و هروقت با پاسدارها روبه رو می شوم چكار كنم.
قربانیان قتل عام 67: اکبر لطیف
از گزارش يك همبندش:
«سال 1365، زندان گوهردشت، بند 3 (سالن 19): درحالي كه از جلو سلول اكبر رد مي شدم، از پنجره در سلول نگاهی به داخل آن انداختم. وقتی دیدم اكبر سخت سرگرم كار است، وارد شدم و به طرفش رفتم. او داشت برروی یك مقوای سفید، نقاشی می كرد. در نگاه اول به نظرم رسید كه دارد مثل درس رسم كه در هندسه دوران دبیرستان می خواندیم، از آن قماش كارها می كند. چون به ظاهر داشت مكعب مستطیل های متعددی را كنار هم قرار می داد.
از او پرسیدم اكبر چی می كشی؟ او با خونسردی و لبخند همیشگیش مرا نگاه كرد و جواب مشخصی نداد. من كه از روحیات اكبر باخبر بودم فهمیدم كه پاسخ این سؤال چیزی است كه خودم باید آن را پیدا كنم.
قربانیان قتل عام 67: معصومه برازنده
معصومه متولد سال 1347 در گچساران )دوگنبدان( بود. او در دبیرستان پروین اعتصامی گچساران تحصیل می کرد. پدرش اهل اصفهان بود و در گچساران مغازه کفاشی داشت. معصومه از اوایل انقلاب هوادار سازمان مجاهدین شد و روزبه روز بردامنه فعالیتهایش افزود.
او در سال 64 به اتفاق دوتن از دوستانش، به طور خودجوش، یک هسته مقاومت تشکیل داده بودند و برنامه های صدای مجاهد را ضبط و تکثیر و پخش می کردند.
معصومه در ادامه فعالیتهای خود به منطقه مرزی رفت و خود را به مجاهدین رساند و از نزدیک در روابط درونی آنان قرار گرفت. پس از آن معصومه به عنوان پیک سازمان چندین بار به داخل کشور رفت و نفراتی را همراه خود به ارتش رسانید. آخرین باری که به داخل می رفت، گفت: «خیلی انگیزه دارم تا نفر آخری را هم که باید بیاورم، سالم به اینجا برسانم.»...
قربانیان قتل عام 67: جسومه حیدری زاده
در گزارشی آمده است: بعد از پذیرش آتش بس، فرح اسلامی، حكیمه ریزوندی، مرضیه رحمتی، نسرین رجبی و جسومه حیدری زاده را به بهانه امن نبودن زندان ایلام و انتقال آنها به جایی امن سوار ماشین كرده و بردند. ما ابتدا تصور كردیم آنها را به كرمانشاه یا تهران برده اند. اما چندی بعد خبر از "شباب" یكی از روستاهای اطراف "سرابله" به دستمان رسید. هنگام عبور آنها از شباب ماشینشان خراب می شود. و چون شب بوده به ناچار شب را در آن روستا می گذرانند و به خانه یكی از اهالی می روند. فردای آن روز آنها را به تپه یی در اطراف صالح آباد منتقل كرده و تیرباران می كنند.
تحقیقات بعدی ما نشان داد كه یكی از آن زنان مجاهد، مادریک پسر شیرخوار بوده است. در گزارشی كه بعداً به دست ما رسید چنین آمده است: جسومه حیدری زاده یكی از هوادارانی بود كه از مدتها پیش ارتباطش با سازمان قطع شده بود. در اردیبهشت 67، او را با همسر و كودكش هنگام عبور از مرز دستگیر كردند و به زندان ایلام بردند. بلافاصله بعد از پذیرش آتش بس همسر جسومه را به اسلام آباد برده و به دار آویختند. خود جسومه را هم در صالح آباد تیرباران كردند.
در این گزارش نام همسر جسومه قید نشده اما در باره جسومه نكته یی آمده است كه بد نیست به آن اشاره كنیم: پسر شیرخوار جسومه با خودش در زندان بود. زنی كه بعد از تیرباران جسومه جسد او را شسته بود تعریف كرد كه او تا قبل از شهادت هنوز به پسرش شیر می داده است.
منبع: بر برگ گل به خون شقایق - انتشارات بنياد رضائيها
هنرپیشه فیلم "غریبه و مه" در میان قتلعام شدگان سال 67
یكی از همبندان محسن درباره او و نحوه شهادتش نوشته است: محسن از دوپا فلج بود. دو عصا در دست داشت و با آنها حركت میكرد. او (در دوران شاه) در فیلم "غریبه ومه" ساخته بهرام بیضایی نقش یک بچه فلج را بازی كرده بود. در بازی فوتبال هركس تلاش می كرد اول او را برای تیم خودش انتخاب كند. با عصاهایش در دروازه می ایستاد و با حرکت دادن آنها گویی بالهایش را باز می كند و مثل یک عقاب توپ را می گرفت.
شب آخر به او گفتم محسن چطوری؟ گفت: مرگ حق است.
روحیه اش خیلی بالا بود. وقتی صدایش زدند، گویی مدتها منتظر همین لحظه بود، مثل شیر از جا پرید.
یكی دیگر از هم زنجیرانش درباره او نوشته است: محسن به راستی كوهی از اراده و عشق بود. هیچ وقت دیده نشد كه ذره یی در مقابل پاسداران كوتاه آمده باشد. بسیار شاداب و همیشه خندان بود. اگر كسی او را نمی شناخت، نمی توانست باور كند كه پاهایش فلج است. خودش می گفت می دانی چرا در بازی فوتبال ستاره تیم هستم؟ برای این كه من دوتا پای فلزی بیشتر از دیگران دارم. محسن در دروازه می ایستاد و توپهای زمینی را با پا و توپهای هوایی را با عصا می گرفت.
یكی دیگر از هم زنجیرانش درباره او نوشته است: محسن به راستی كوهی از اراده و عشق بود. هیچ وقت دیده نشد كه ذره یی در مقابل پاسداران كوتاه آمده باشد. بسیار شاداب و همیشه خندان بود. اگر كسی او را نمی شناخت، نمی توانست باور كند كه پاهایش فلج است. خودش می گفت می دانی چرا در بازی فوتبال ستاره تیم هستم؟ برای این كه من دوتا پای فلزی بیشتر از دیگران دارم. محسن در دروازه می ایستاد و توپهای زمینی را با پا و توپهای هوایی را با عصا می گرفت.
دنیایی که می خواهم - سعید محسن
از نامه سعید محسن خطاب به خواهرش - فروردین 1342
خواهرم، گفتی باز چیزی بنویسم و بر دفتر تو که از تراوشات پاک احساساتت و از قطعات زیبای دوستانت مرشح است، سطری بنگارم. قلمی به دستم دادی و خواستی که بر لوحه یی نقشی مصور کنم. ولی نمی دانم که با تو از چه سخن گویم. از دنیای دلدادگان، از فراق و جدایی، از نگاه معصوم دخترک زیبای دهاتی بر لباس زرین آن پسرک هوسران شهری، یا از طبیعت زیبا و زیباییهای آن، ولی با تو من سخن از آن دنیایی می گویم که شاید در آن از همه جا سخن گفته باشم. از دنیایی که انسانها به خاطر سکه های زر و نقره شکم نمی درند و به خاطر خودکامی و خودخواهی، انسانها را به قید بندگی مقید نمی سازند. دنیایی که هوسها بر انسانها حکومت نمی کند، عشقها به هوسها آلوده نمی شود و زیبایی طبیعت را مصنوعات بشری محو نمی کند. کاخ ستمگران و ثروتمندان سنگدل، دل یتیمان گرسنه را آزرده نمی سازد، انسانها در نهاد واقعی متجلی می شوند، نه گرگی در لباس میش. می دانی، آزادی و مساوات و برابری تمام مزایای جاهلیت را محکوم می کند. می دانی، برای انسان سیاه ارزش انسانیت قائل است، دنیایی که شیفتگان تمدن مسخره آمیز قرن بیستم را محکوم می نماید...
دنیایی که انسانها به همدیگر به چشم انسانیت می نگرند، نه چپاولگری و غارتگری چنگیزی را در لباس تمدن جلوه می دهند، مرزهای اقتصادی مشخص می کنند و در استعمار جدید خون ملتها را می مکند. آری از چنین تمدنی که نرون خونخوار شهر روم را روسپید کرده است، از این تمدنی که مَکبثها و چنگیزها در چپاولگری به گردش نمی رسند، بیزارم. دلم می خواهد دنیایی به وجود آید که احساسات پاک و لطیف بشری جلوه نماید و انسانیت تجلی کند و بشر همدیگر را به چشم برادری و برابری بنگرد. ارزش انسانها به فضیلت و کار آنها باشد...
سعید محسن در 4 خرداد 1351 در سن 33 سالگی، پس از تحمل ماهها شکنجه، به همراه دیگر بنیانگزاران و اعضای مرکزی سازمان مجاهدین خلق به جوخه اعدام سپرده شد.
تحریف تاریخ توسط مجتبی واحدی
از صحبتهای مجتبی واحدی در برنامه "افق" تیر ماه 1390 در صدای آمریکا. بدون شرح:
... بعید می دونم که به فرض بعد از دو تا محاکمه و چند تا اعدام یک سازمان بتونه به فاز نظامی منتقل شه ...
... گمان نمی کنم بشه به راحتی گفت که چون مثلا حکومت یک برخوردی با اونا شروع کرد بلافاصله اونا به یک فاز نظامی منتقل شدند...
...تو پرونده ای که انجمن اسلامی دانشگاه برای کلاهی تشکیل داده گفته وابستگی به سازمان مجاهدین داره ...
...حتما همونطور که حکومت توجیهاتی برای کار خودش داره اونا هم توجیهاتی دارن...
...این کارها می تونه با برنامه ارعاب باشه، همون کاری که الان حکومت ایران می کنه، یعنی حکومت ایران الان می شه گفت که دارن از به قول خودشون منافقین درس می گیرن، یعنی چیزی که "منافقین" سی سال پیش انجام داده اند حکومت ایران یاد گرفته یعنی از طریق ارعاب ...
...بدون توجه به اینکه بگیم شروع کننده کی بوده...
...سازمان مجاهدین و "سازمانهای کار تروریستی" همونقدر مقصرند که حکومت ایران که به این بهانه هنوزم که هنوزه دادگاههای انقلابی و بدون محاکمه تشکیل می ده...
...اونچه که من از صیاد شیرازی یادم میاد مقابله با رژیم صدامه در جنگ، من نمی دونم جنایتش چی بوده... کسی که حداقل مردم ایران خاطرات رزمندگی و ایثار ازش دارن...
...سازمان مجاهدین مسئولیت (انفجار دفتر حزب جمهوری اسلام) را نپذیرفت به دلیل نفوذی که در حکومت داشت و نمی خواست این نفوذو از دست بده... آقای مهدوی کنی اون موقع نخست وزیر دولت موقت بوده... آقای مهدوی کنی پیشنهاد داشت به کلی اعدامها قطع شود... اینها (مجاهدین) حتی در حد مهدوی کنی نفوذ در حکومت داشتند!
...در جاهای مختلف کتاب آقای رفسنجانی اشاره هست به کسانی در داخل حکومت که سفارش سازمان مجاهدین رو می کردند، طبیعیه که یه همچین سازمانی نخواد ارتباطش با حکومت قطع شه...
...بهشتی یکی از دمکراتترین آدمها بود...
Subscribe to:
Posts (Atom)





