از روزهایی که با محمد بودم (قسمت سوم) - احمد حنیف نژاد
اواخر دوران سربازیش یک روز با 3یا 4 نفر از دوستان سابقش جلسه ای ترتیب داد. توضیحاتی راجع به اوضاع و احوال سیاسی روز داد و مقداری راجع به وظیفه انسان آگاه صحبت کرد. در نهایت خیلی روشن و صریح به آنها گفت شما دنبال آرزوها و زندگی عادی خود رفته اید. مگر شما نبودید که چند سال پیش قرآن تفسیر می کردید و دم از اسلام و آزادی می زدید؟ پس چه شد؟ چه شد که وظیفه از گردن شما ساقط شده؟ بعد چند آیه از قرآن خواند. با وجود اینکه با آنها برخورد بسیار قاطعی کرد ولی هیچکدام آنها موضع منفی نداشتند و همگی اظهار شرمساری می کردند.
در عین تکاپو و تلاش بی وقفه بسیار هشیار بود که چپ روی و راست روی نکند. یک بار یکی از بچه ها یک سلاح کلت به دست آورده بود و با کلی امید و آرزو برای او برد. با اینکه در آن موقع سلاح خیلی جاذبه داشت و مورد نیاز سازمان هم بود، ولی محمد آقا این را تبدیل به یک بحث آموزشی کرد و در یک نشست چپ روی و راست روی را به همه ی ما آموزش داد.
در عین تکاپو و تلاش بی وقفه بسیار هشیار بود که چپ روی و راست روی نکند. یک بار یکی از بچه ها یک سلاح کلت به دست آورده بود و با کلی امید و آرزو برای او برد. با اینکه در آن موقع سلاح خیلی جاذبه داشت و مورد نیاز سازمان هم بود، ولی محمد آقا این را تبدیل به یک بحث آموزشی کرد و در یک نشست چپ روی و راست روی را به همه ی ما آموزش داد.
از روزهایی که با محمد بودم (قسمت دوم) - احمد حنیف نژاد
سال 36 برای اینکه بتواند در کنکور شرکت کند، به دبیرستان فردوسی که دبیرستان درجه یک تبریز بود، رفت. سال 37 دیپلم گرفت و در کنکور دانشگاه تریز قبول شد. اما یک ماه بعد دانشکده را ترک کرد تا سال دیگر در کنکور دانشگاه تهران شرکت کند. برای تأمین هزینه کنکور سال بعد، همان سال در دبیرستان خصوصی کمال به تدریس پرداخت. سال 37 به جلسه یی می رفت که حدود 60-50 نفر بودند. بیشترشان فرهنگی و بازاری و اغلب هم اهل مطالعه بودند. هر هفته پنجشنبه ها یا جمعه ها جلسه داشتند. در آن قرآن و صحیفه سجادیه را تفسیر می کردند. محمد در آنجا با عناصر فعال آنها بحث و گفتگو می کرد. انتقاد می کرد. روی اشکالات کارشان انگشت می گذاشت. اما مدتی بعد، باز هم احساس کرد دیگر آن کارهای قبلی به جایی نمی رسد. البته باز هم در جلسات تفسیر قرآن و جلسات دیگر می رفت و با آنها بحث می کرد و نظراتش را می گفت و اشکالات آنها را گوشزد می کرد. ولی دیگر این را خوب فهمیده بود که این جلسات و آن نوع کارها مشکلی را حل نمی کند.
چرا مجاهدین در اشرف مانده اند؟ حسن حبیبی
سابقه حضور متشکل و منسجم مجاهدین در عراق به اواسط سال 1365 بر میگردد. در بهار این سال دولت تهران با اهرم گروگانگیری دولت فرانسه را برای ممانعت از فعالیت سیاسی مجاهدین در پاریس تحت فشار قرار داد. مسعود رجوی که بین ماندن در فرانسه به شرط سکوت و یا ترک این کشور مخیر شده بود، تصمیم گرفت برای استمرار فعالیت در راستای سرنگونی حکومت تهران به عراق برود. در آن زمان خاک عراق از کلیه جهات تنها نقطه ای بود که در آن امکان سازماندهی و متشکل کردن نیروهای مخالف و وارد آوردن ضربات نظامی به رژیم عملی بود.
این تصمیم در آن زمان با انتقادات کمابیش شدید از جانب نیروهای سیاسی روبروگردید ولی چون عملا به تشکیل ارتش آزادیبخش ملی که بازوی نظامی کارایی بود، منجر گردید،انتقادات مزبور دامنه اجتماعی پیدا نکرد.
از روزهایی که با محمد بودم (قسمت اول) - احمد حنیف نژاد
اولین خاطرات کودکی من با تصویر هایی از او، که همیشه نقش برادر بزرگتر را برایم داشت، همراه است. اولین خاطراتم به دورانی باز می گردد که 8-7 سال بیشتر نداشتم. او که یک نوجوان 17-16 ساله بود، دستم را می گرفت و پا به پا به جاهایی می برد که زیاد برایم آشنا نبود. گاهی به اطراف شهر می رفتیم و گاه از هیأتهای مذهبی سر در می آوردیم. در دوران بعد از کودتای 28مرداد، اگر اشتباه نکنم در سالهای 36-35 بود که یکبار شاه برای قدرتنمایی و تثبیت موقعیت خودش می خواست به تبریز بیاید. به همین مناسبت شهر را آذین بندی کرده بودند و نزدیک دروازه تهران طاق نصرت بزرگی درست کرده بودند. وقتی نزدیک طاق نصرت رسیدیم، محمد با اشاره به آن گفت: "نگاه کن این همه پول خرج کرده اند، سه چهار روز بعد همه اش را خراب خواهند کرد."
طرح صلح شورای ملی مقاومت
1- اعلان فوری آتش بس بین کلیه ی نیروهای دو کشور در زمین، هوا و دریا.
2- تشکیل کمیسیون نظارت بر آتش بس و عقب نشینی تحت نظر یک مرجع مرضی الطرفین یا دبیرکل ملل متحد.
3- عقب نشینی نیروهای دو کشور تا پشت مرزهای مشخص شده در پروتکل های راجع به علامت گذاری مجدد مرز زمینی ایران و عراق و پروتکل راجع به تعیین مرز رودخانه ای بین ایران و عراق و صورتجلسات نقشه ها و عکسبرداری های هوائی ضمیمه ی آن دو که بامضای دو طرف رسیده است. زمان لازم برای عقب نشینی به مرزهای بین المللی مذکور به تشخیص کمیسیون نظارت بر آتش بس، قبل از اعلان آتش بس تعیین می شود.
4- مبادله ی کلیه اسرای جنگی، حداکثر در ظرف سه ماه پس از اعلان آتش بس با رعایت مقررات بین المللی، تحت نظر صلیب سرخ بین المللی.
5- ارجاع مساله تعیین خسارت های ناشی از جنگ به دیوان بین المللی لاهه جهت تعیین خسارت های ناشی از جنگ و نحوه ی تادیه ی حقوق ایران. رای دیوان در این مورد لازم الاجرا خواهد بود.
6- تعهد طرفین به فراهم نمودن موجبات بازگشت پناهندگان و رانده شدگان دو کشور به یکدیگر، با اعلام عفو عمومی و تضمین امنیت مالی و جانی آنها.
7- تنظیم قرارداد قطعی صلح بین دو کشور، بر مبنای احترام کامل به حاکمیت و استقلال ملی، تمامیت ارضی، عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر، حسن همجواری و مصونیت مرزها از تجاوز.
* طرح حاظر در یک مقدمه و 7 بند باتفاق آراء در شورای ملی مقاومت بتصویب رسیده است.
مسئول شورای ملی مقاومت
مسعود رجوی
61/12/22
6- تعهد طرفین به فراهم نمودن موجبات بازگشت پناهندگان و رانده شدگان دو کشور به یکدیگر، با اعلام عفو عمومی و تضمین امنیت مالی و جانی آنها.
7- تنظیم قرارداد قطعی صلح بین دو کشور، بر مبنای احترام کامل به حاکمیت و استقلال ملی، تمامیت ارضی، عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر، حسن همجواری و مصونیت مرزها از تجاوز.
* طرح حاظر در یک مقدمه و 7 بند باتفاق آراء در شورای ملی مقاومت بتصویب رسیده است.
مسئول شورای ملی مقاومت
مسعود رجوی
61/12/22
مجاهدین، بنی صدر و "میانه رو"ها
بنی صدر حتی پس از امضای برنامه ی شورا نیز از خط جذب "میانه روها"ی داخل رژیم دست بردار نبود. کماکان فکر می کرد شاید خمینی یکروز کوتاه بیاید و ناگزیر به همان وضعیت اولیه اش در آغاز انقلاب برگردد. حال اینکه از نظر ما این تمایل چیزی جز بیان شرمگینانه ی تمایل خود بنی صدر برای رجعت به داخل رژیم نبود.
یادم هست حتی یک سال و چند ماه بعد از امضاء برنامه ی دولت موقت، آن روزی که خمینی فرمان پوچ 8ماده ای را صادر کرد، پس از انتشار خبر، اولین واکنش بنی صدر در برابر خود من این بود که گفت: دیدید! هی به شما می گفتم که خمینی آخرش این حرف ها را خواهد زد و شما می گفتید نخیر ...
در مقابل، من فقط لبخند زدم و گفتم: بله!
البته در آن اوائل بنی صدر امثال رفسنجانی را "میانه رو" نمی شناخت و به قول خودش به "جناح چپ نهضت آزادی" و امثال اینها بسنده می کرد. اما یک سال بعد در مورد شخص بازرگان نیز به کرات اصرار می نمود.
اوباما، اوباما، تو با مايي يا مُلا؟! علی اصغر مومنی
اين يکي از شعارهاي مردم ايران در اعتراضات عظيم اجتماعي سال 2009 در ايران پس از تقلب در نمايش انتخاباتي درون باندهاي رژيم بود.
شكاف در راس رژيم ديكتاتوري ولايت فقيه فرصتي را در اختيار مردم ايران قرار داد تا تنفر و انزجار خود از اين رژيم را اعلام بكنند و سياست نادرست دولت آمريكا در نزديكي با اين رژيم را نيز به چالش بكشند. اعتراضات سال 2009 رويدادي خلق الساعه نبود بلكه نتيجه نزديك به سي سال ستم و سركوب عليه مردم ايران بود.
بي ترديد پريزدنت اوباما اطلاع دارند که رژيم قرون وسطايي و فنايتك مُلاها در طول بيش از سه دهه حكومت در ايران چه بر سر مردم و ميهن ما آورده اند. همچنين بخوبي اطلاع دارند كه اين رژيم بانكدار تروريسم و بنيادگرايي اسلامي هستند و از انفجار بُرجهاي خُبر در عربستان, انفجار مركز يهوديان در آرژانتين و از ابتداي اشغال عراق توسط نيروهاي ائتلاف بُمبهاي يوميه كنارجاده اي ساخت رژيم ايران در اين كشور به خوبي آگاه هستند.
Subscribe to:
Posts (Atom)

